Juliet gitti. O, çok şanssız bir kediydi. Ayşegül de hiç şanslı değildi. Hayatlarının birbirleriyle kesiştiği yerde de, o kesişime gelen yolda da ikisi de şanslı değillerdi. Daha doğrusu, bunların hiçbiri “şans” ile ifade edilecek, öyle bir yerden okunacak şeyler değildi. Böyle durumlarda çok söylenen bir söz vardır: “Seninle karşılaştığı için şanslı.” Kaybettiğim hayvanların ardından bana da çok söylendi. Hiç itiraz etmedim. Ama şimdi Juliet’e ve Ayşegül’e bakınca, onlar adı

Bugün bu süreçte kaç kez terk edildiğimi düşündüm. Sayamadım. Şimdi, bu satırları yazarken saymaya çalışıyorum… Sayıp geri geleceğim. Geldim. Sandığım kadar çok değilmiş. 8 kez. 8 kişi tarafından. Bu insanlar benim hayatımın en zor döneminde, benim yanımda olma niyetiyle gelmişlerdi. İyi niyetliydiler. Ama şimdi dönüp bakıyorum da: Acaba bir insanın hayatının en kötü döneminde, günün sonunda eğer terk edileceksem, hiç gelmemek daha mı iyi olurdu? Bu sorunun cevabını gerçekten

Yeni fark ettim. Tam bir sene olmuş. İnsanlığımın, vicdanımın, sevgimin, güvenimin, savunmasızlıklarımın, içimden gelenlerin, gelmeyenlerin, "doğru" olanı yapabilmek için zorunda olduklarımın, ahlakımın, "Kemal" olma hallerimle vermeye çabaladığım ya da vermek zorunda olduğum her şeyin dibine kadar tüketildiği "bir sene" dolmuş. Bu hikaye, yakınlığı karşısındakini uzakta tutarak kurabilen, ilişkisini karşısındakini kendinden ayrılmaya zorlayarak sürdürebilen, ancak karşısında

24 Kasım 2025. Saat 13:01 (İşten ayrıldığım gün) Şu an, bu evde, sadece ben ve bu 6 yoldaşım huzurunda bilmem kaçıncı kez döktüğüm gözyaşlarım, sıkışan göğsümü bilmem kaçıncı kez açmaya çalışan hıçkırıklarım. Hıçkırıklar bu kez başardı; sonunda gerçekten göğsümü açıp ferahlığa kavuşturdular. Sonunda başardım. Sonunda biz başardık. Bu kez çok farklı. O kadar gururluyum ki. Kendimi o kadar gerçek hissediyorum ki. Bu, bitmeyen bir direnişin sonundaki şüphe götürmez bir zafer.

Bugün ben çok konuşmayacağım. Sadece bir tanıklık bırakacağım. Önce; Reyhan için yazdığım bir mektup ve onunla olan iyileşme yolculuğumuzdan kesitler. Mayıs, 2022 Cesaret (Courage) sözcüğü, “kalp” anlamına gelen Fransızca coeur  ile aynı kökten gelir. Cesaret, tüm erdemlerin, değerlerin ve duyguların altında yatması gereken ve onlara gerçeklik kazandıran temeldir. Yani, tıpkı kalbin kollara, bacaklara ve diğer organlara pompaladığı kan ile onlara kazandırdığı işlev gibi, ces

Bu duyarlılık ona bahşedilen bir hediye değildi. Öngörülemeyen bir şefkatin gölgesinde evrimleşmiş bir hayatta kalma mekanizmasıydı . Ve böylece empat güçlerinde kırılgan yaralarında ışıltılı hale geldi . Ama işte tehlike burada başlıyor. Empat sevgiyi çoğu zaman kendisini silmekle karıştırdı. Bağışlamayı ruhunu ihlal edene bile bir ayin gibi sunmaya devam etti. Peki neden? Çünkü derinliklerinde; eğer bunu yapmazsa kendisi olamayacağına, gerçek olamayacağına dair dehşet veric

Merhaba, “Hak etmediklerimin” de “kabul etmediklerimin” de, benim onlara karşı duruşumdan tamamen bağımsız olarak gerçekleştiğini — hepsinin birer “gerçek” olduğunu — kabul ettim Ve bu gerçekler, benim ve kedilerim dışında herkese, her şeye dair olan şeyler. Bu ‘karışımın’ ismi her neyse, yöneldiği yer de orası işte. Biz hala onların karşısında duruyoruz, aralarına katılmayı hala reddediyoruz. Bak gördün mü, yine dilimizde karşılığı olmayan bir duygu içindeyiz. Ben biraz araş

Geçmiş, şimdi ve geleceğin çarpışarak tek bir anın içinde birleştiği; büyük bir kavrayışın, bir hakikatin açığa çıktığı otantik bir kesit.

Canım Kızım Ayça, Seneler önce bir sabah, ansızın gittin. Hayatımın 35 yılı içinde yaşadığım en kötü gündü. Şimdi 38 yaşındayım; bu hâl hâlâ değişmedi. Hatırlıyor musun? O gün seni ellerimle toprağa verirken, hayatıma girmiş olmana ve bana yaşattıklarına duyduğum derin minneti göstermek için kendimce bir söz verdim: Gücüm yettiğince, elimden geldiğince, kurtarabildiğim kadar sokak hayvanını hayata döndürmeye çalışacaktım. Sözümü tuttum, kızım. Aynı günün akşamı, annen pencere